30 Ağustos Zafer Bayramı’nın yıldönümünde şanlı tarihimizi yazan şerefli, onurlu ve kahraman atalarımızı bir kez daha minnetle, şükranla anıyorum. Çok eskiye değil daha birkaç yıl önce Irak’ta yaşananları ve halen Irak topraklarında i Amerikan işgalini ve hakimiyetini gördük. Yakın tarihte yaşanan bu işgali görünce, yıllar önce dört bir yandan ülkemizi işgal eden ittifakçıları düşündükçe atalarımızın kahramanlığı göğsümü kabartıyor ve gözlerimi yaşartıyor gerçekten.

Çanakkale’de, Sakarya’da, Kocatepe’de düşmana karşı verilen mücadele gerçekten tüm dünyayı şaşkına çevirirken bugün de sınırları kanla çizilen bu toprakların, bu vatanın bizler için ne kadar kutsal ve ne kadar aziz olduğunu tüm dünya çok iyi biliyor.

Bu yıl daha coşkulu olarak kutlanan 30 Ağustos Zafer Bayramı ilimizde de oldukça coşkulu kutlandı. Bence 30 Ağustos, 26 Ağustos kutlamaları için çok daha fazla işlerin yapılması gerekir. Bu tarihe bu kahraman ecdada başka milletler sahip olsaydı vay dünyanın haline.

Şehitlerimizin kanından doğan benim bayrağım gibi hangi bayrak vardır ki? Dünyada ülkesi için vatanı için davul zurna ile askere giden genç nesle hangi millet sahip? Kına yakılarak asker ocağına çocuğunu gönderen başka millet var mıdır?

Bu milletin hiç kimsenin vatanında gözü yoktur ve kimsenin de bizim vatanımız üzerinde hesabı olmasın. Biz ne Irak’a ne Lübnan’a ne bir başkasına benzeriz. Biz Türkiye’yiz. Biz Ahmet’iz Mehmet’iz.

30 Ağustos’u ve şanlı tarihimiz anlatmakla bitmeyeceği için ‘Kınalı Ali’ bugünlere nasıl gelindiğini ve vatana nasıl kurban olunacağını dünyaya öyle bir şekilde göstermiş ki… Bu yaşanmış olayı bu anlamlı günde bir kez daha dile getirmek istedim. Kınalı Ali’yi bilmeyen bir tek vatan evladı dahi olmamalıdır. Kınalı Ali’yi tanıdıktan sonra anlattıktan sonra 30 Ağustos için yazacak bir şey kalmıyor ki…

Kınalı Ali

Çanakkale’de Üsteğmen Faruk cepheye yeni gelen askerleri kontrol ediyor bir taraftan da onlarla laflıyordu; nerelisin gibi sorular soruyordu.

Bir ara saçının ortası sararmış bir çocuk görünce ‘Adın ne senin evladım" der.

Çocuk ‘Ali’ diye cevap verir. Nerelisin? der.  Ali, ‘Tokat Zile’ der.

‘Peki evladım bu kafanın hali ne?’ Ali ‘Anam cepheye gelirken kına yaktı komutanım’ der.

Neden? der komutan. Ali ‘Bilmiyorum komutanım’ der. Komutan o gün Ali’ye ‘Kınalı Ali’ der. O günden sonra herkes ona ‘Kınalı Ali’ der.

Herkes kafasındaki kınayla dalga geçer. Kısa sürede cana yakın ve cesur tavırlarıyla tüm arkadaşlarının sevgisini kazanır. Bir gün ailesine mektup yazmak ister. Ali'nin okuma yazması da yoktur arkadaşlarından yardım ister ve hep beraber başlarlar yazmaya.

Ali söyler arkadaşları yazar ‘Sevgili anne babacım ellerinizden öperim. Ben burada çok iyiyim beni merak etmeyin’ diye başlar. Kız kardeşini kendinden bir küçük erkek kardeşini sorar köyündekilerin burnunda tüttüğünü yazdırır. Kendilerini merak etmemesini kendileri var oldukça düşmanın bir adım bile ilerleyemeyeceğini yazdırır.

Gururla mektubu bitirir neden sonra aklına gelir ve yazının sonuna anasına not düşer. Ali’nin kendisinden hemen sonra askere gelecek bir kardeşi daha vardır. "Anacağım kafama kına yaktın burada komutanlarım ve arkadaşlarım benle hep dalga geçtiler sakın kardeşim Ahmet'e de yakma onunla da dalga geçmesinler der ellerinden öptüm" diye bitirir.

Aradan zaman geçer. İngilizler kati netice almak için tüm güçleriyle Gelibolu’ya yüklenirler. Bu cepheyi savunan erlerimiz teker teker şehit düşmüşlerdi.

Bunlara takviye olarak giden yedek kuvvetler de yeterli olmamış onların sayıları da epey azalmıştı Gelibolu düşmek üzereydi. Kınalı Ali’nin komutanı da olayı görüp yerinde duramıyordu. Kendisinin bölüğü henüz sıcak temasa hazır değildi. Onlar yeni gelmişti onları insan bedeninin süngü ve mermilerle orak gibi biçildiği bu yere göndermek istemiyordu.

Komutanların bu düşünceli halini gören ve durumun vahametini bilen Kınalı Ali ve arkadaşları komutanlarına yalvar yakar oraya gitmek istediklerini söylerler. Komutanları onları ölüme gideceklerini bile bile çaresiz gönderir.

Kınalı Ali'nin bölüğünden kimse sağ kalmaz hepsi şehit olmuştur.

Aradan zaman geçer. Kınalı Ali'nin ailesine yazdığı mektubun cevabı gelir.

Komutanları buruk ve gözleri dolu dolu mektubu açıp okumaya karar verirler. (Bu mektubun aslı Çanakkale müzesinde sergilenmektedir)

Babası anlatır Ali'nin.

‘Oğlum Ali; Nasılsın iyi misin? Gözlerinden öperim. Selam ederim’ dedikten sonra, ‘Öküzü sattık paranın yarısını sana yarısını da cepheye gidecek kardeşine veriyoruz. Şimdi öküzün yerine tarlayı ben sürüyorum. Zaten artık zahireye de fazla ihtiyacımız olmadığı için yorulmuyorum da. Siz sakın bizi merak etmeyin bizi düşünmeyin’ der, köyü akrabalarını anlatır.

‘Ali ananında sana diyeceği bir şey var’ der anasının söylediklerini yazar: ‘Oğlum Ali yazmışsın ki kafamdaki kınayla dalga geçtiler kardeşime de yakma demişsin. Kardeşine de yaktım komutanlarına ve arkadaşlarına söyle senle dalga geçmesinler.

Bizde 3 şeye kına yakarlar. Gelinlik kıza: Gitsin ailesine çocuklarına kurban olsun diye, Kurbanlık Koç'a: Allah'a kurban olsun diye ve Askere giden yiğitlerimize: Vatana kurban olsun diye.  Gözlerinden öper selam ederim. Allah'a emanet olun.’